Literatura piękna

„Zbyt głośna samotność” – Bohumil Hrabal

Niewielka w swej objętości książka opowiadająca losy prasowacza książek (a może wręcz rzeźnika literatury?), to zaskakująco gęsta i wielowymiarowa przypowieść. Hrabal stworzył dzieło balansujące między tragedią a komedią, zaś jego beznadziejnie romantyczny, „wbrew własnej woli wykształcony” bohater kluczy między euforią a odrętwieniem, zaś jego samotność choć głośna, nie jest ogłuszająca. To książka o radzeniu sobie z głęboką introwersją, alienacją od ludzi, o wielkiej miłości do literatury oraz przyjemności płynącej z czytania, ale Zbyt głośna samotność może być także odczytywana jako alegoria totalitarystycznych systemów niszczących wszystko, co stanie im na drodze. Wypełniona ciepłą ironią i cichą empatią nowela, do powolnego trawienia.

Zbyt głośna samotność (org. Příliš hlučná samota)
Bohumil Hrabal
Tłumaczenie Piotr Godlewski
Wydawnictwo Świat Literackim 2002 (org. 1976)
Komentarze