Piąta powieść w dorobku tasmańskiego autora zadowoliła tę bardziej intelektualną i logiczną stronę mojej osobowości, dużo gorzej radząc sobie z zaangażowaniem emocji. Flanagan pisać potrafi (choć od czasu do czasu jego proza trąci pompatycznością) i nie dziwi fakt, że została pozytywnie odebrana przez większość krytyków. Pragnienie dość karkołomnie próbuje połączyć wątek kryzysu egzystencjalnego Charlesa Dickensa z dramatycznymi losami aborygeńskiej dziewczynki i jej przybranych angielskich rodziców. Druga historia zdecydowanie mocniej przykuwa uwagę czytelnika będąc napisaną lepiej i ciekawiej, nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że Flanagan unikając dialogów i kategorycznie opisując osobowości postaci Pragnienia, nie pozwolił mi prawdziwie poznać żadnego bohatera.

Pragnienie (org. Wanting)
Richard Flanagan
Wydawnictwo Literackie, 2017 (org. Knopf Publishing Group, 2008)
[Książkę czytałam w języku angielskim; powyższa ocena dotyczy tej wersji językowej]
Komentarze