Literatura piękna

„Nocny pociąg do Lizbony” – Pascal Mercier

Obiecujący początek powieści Merciera z każdym kolejnym rozdziałem ewoluuje w stronę wydumanej filozoficznej baśni, której głębi bliżej do rozważań Coelho niż Camusa. Głównym bohaterem lektury pozostaje przypadkowo odnaleziona przez protagonistę książka, której obszerne fragmenty stanowią sporą, jeśli nie większą część powieści. Odnoszę wrażenie, iż autor posiadał bardzo silną potrzebę podzielenia się swoimi egzystencjalnymi przemyśleniami, co jednak zamiast wzbudzać zainteresowanie czytelnika, rodzi raczej chaos i natłok refleksji, których jakość zbyt często bywa wątpliwa. Nocny pociąg to proza powolna, miewająca ciekawe momenty, a nawet piękne frazy, ale obietnica ciekawej powieści nigdy nie zostaje spełniona, ocierając się w zamian o parafilozoficzny, pretensjonalny banał.

Nocny pociąg do Lizbony (org. Nachtzug nach Lissabon)
Pascal Mercier
Tłumaczenie Magdalena Jatowska
Wydawnictwo Noir sur Blanc, 2018 (org. Carl Hanser Verlag, 2004)
[Książkę czytałam w języku angielskim; powyższa ocena dotyczy tej wersji językowej]
Komentarze